شهـــــــــر من میــــــــــــامی

امیدوارم بتونم در راستای شناساندن اقلیم میامی این شهر فراموش شده به عموم عزیزان علاقه مند و دلسوز گامی هرچند کوتاه اما استوار بردارم در همین خصوص اقدام به راه اندازی و نگارش وبلاگی با محتوای تاریخی ، اجتماعی ، جغرافیایی و فرهنگی نمود . این وبلاگ سعی دارد که نظری گذرا بر منطقه میامی افکنده تا از این دیدگاه چکیده اطلاعات بدست آمده از کتب قدیمی و جدید مرتبط با بحث و اطلاعات محلی پیران دنیا دیده و سرد و گرم چشیده که در این مورد عصای دست وراهنمای اینجانب خواهند بود را در اختیار همگان قرار دهد

 
یادی از پدر
نویسنده : مصطفی پزشکی - ساعت ۱:٠٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۳٠ دی ۱۳٩۱
 

          تقدیم به روح پرفتوح استادم ، پدرم و رفیق بی همتاهم

  فقید سعید مرحوم رضا پزشکی  که رحمت و درود خدا بر او باد

 

 

درود و سلام ،

 

زمانی می خواستم بنویسم که پارادیم های زندگی در عصر جدید دانایی است ، اما به یاد آوردم که عشق فراتر از دانایی و خرد می تواند رهگشای گذرگاه هایی باشد که بشر آرزوی دست یافتن بدان دارد . از این روی ترجیح دادم که یاد پدر عزیزم را با بیتی از حافظ پاس دارم:

 عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرآید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

اما ، اندیشیدم که عشق باید با آزادی همراه باشد ، عشق محصور ، عشق در بند و سفاک برازنده نیست ، پس به نقل از خردمندی فرانسوی( نقل به مضمون )  می گویم :

اگر چه با شما ممکن است موافق نباشم ، اما حاضرم جانم را بدهم تا تو بتوانی حرفت را بزنی .

با این حال بیاد آوردم که زمانی می توانیم در مورد ازادی اندیشه و بیان سخن به میان آوریم که بخاطر بسپاریم سخن  حضرت شیخ  ابوالحسن خرقانی عارف نامی ایران خانه ی مادری را :

هرکس از این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش  مپرسید ، چه آنکه در درگاه باریتعالی به جان ارزد به یقین در خوان  بوالحسن به نان ارزد.

استادم ، پدر بزرگوارم اینک مایلم با احترام بهترین درود هایم را نثارتان کنم و ستایش نمایم شما را ، هنگامی که شرافت و حرمت انسان بودن را به من آموختید وتربیتم ساختی که ساحت مقدس خرد را پاس دارم  . من نیک می دانم که ممکن است در تکاپوی  آموختنم لحظاتی فراروی من قرار گرفته باشم که نتوانستم اندیشه ام را استوار و منطبق با موازین شرافت انسانی نمایم ، ازاین روی ارزو دارم که مرا بخشیده باشید خرسند خواهم بود که البته چنین است که روح بزرگ شما مرا همواره  یاری خواهد داد تا بتوانم انسان باقی بمانم . خاطره ی محبت و بزرگی شما همیشه مرا مشعوف و مفتخر می نماید ،